::Entry สิบ:: บทเรียนจากเพื่อน
posted on 12 Dec 2009 09:54 by tamami-peri
THEMEใหม่ เละได้โล่!!
เพราะนิ้วได้รับบาดเจ็บ+งุนงงกับCSS
เดี๊ยวไอเพิร์ลจะมาเปลี่ยนให้หลังสอบเน้อTT
จริงๆ เอนทรี่นี้ควรจะเป็น[TAG]ของหวานด้วยซ้ำไป...
แต่...ไอเพิร์ลไม่ได้อยู่บ้าน เลยยังไม่ได้เอามาลง(ง่ายดีเนอะ==")
ก่อนอื่น..
ต้องขอบคุณทุกๆคนที่เป็นกำลังใจให้
ช่วงนี้ไอเพิร์ลท้อมากๆ อ่อนแอสุดๆ
อัพระบายเยอะมากแต่เพื่อนทุกคนที่นี่ก็ใจดีรับฟังเพิร์ล
แล้วก็ขอบคุณทุกเม้นท์ แม้จะไม่ได้มากมาย แต่เพิร์ลมาอ่านทีไร
มันก็มีกำลังใจ
วันนี้มันพีคมากๆ ที่จริงไอเพิร์ลไม่อยากพูดเรื่องนี้ซักเท่าไหร่
หลีกเลี่ยงอัพระบาย หลีกเลี่ยงอัพเรื่องที่จะพูดด้วยเพราะเพิร์ลรู้ว่าเพื่อนๆเพิร์ลมันเป็นผีบล็อกทุกคน
(ขนาดไอเพิร์ลไม่ได้บอกลิงค์มันแต่มันก็สามารถตามเจอ)
และก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
แด่เพื่อนๆ :: หากพวกแกจะอ่านแล้วจะเกลียดฉัน ฉันไม่สามารถห้ามแกได้
ขนาดฉันบอกให้พวกแกอย่าอ่าน ฉันยังห้ามไม่ได้เลย
ครั้งนี้ฉันพูดความจริงว่ายังเห็นฉันเป็นเพื่อนก็อย่าอ่าน เพราะเอนทรี่นี้
มันเกิดขึ้นเพราะความคิดมากของฉัน... แค่ความคิดฉันคนเดียว...
ฉันเตือนแล้ว)
อาจเป็นเพราะอ่อนแอเกินไป...
(หากจะอ่านให้ลาก)
บทเรียนเรื่องเพื่อน ....ฉันมันเลวเอง
บางที...เราก็เตือนแล้วนะ
บางที...ทุกคนถามว่าถ้าไม่อยากให้เพื่อนอ่านแล้วอัพทำไม
บางที....คนเรามันก็อ่อนแอเกินที่จะรับมันไว้คนเดียว
ก็แค่อยากให้ใครรับฟัง
ซักคนจะได้ไหม.....
ตอนนี้...คำว่า"เพื่อน"ในโลกแห่งความเห็นแก่ตัวเยี่ยงห้องGifted
ไม่มีสำหรับเราอีกแล้ว ไม่มี....ไม่มีจริงๆ
มีแค่ในนาม มีแค่ว่า อยู่กลุ่มเดียวกัน
แต่ไม่มีใครที่จะเป็นเพื่อนแท้ๆ เพื่อนที่สนิทใจกับไอเพิร์ลได้จริงๆ
ไม่มีอีกแล้วววว
......
ฉันเจ็บมาเยอะ
ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ที่ร.ร.นี้ ฉันพบกับสิ่งที่ยิ้มแย้มแล้วพูดคุยอย่างสนุกสนานว่า"เพื่อน"
แต่วันนี้ ฉันก็ได้ค้นพบว่าคนที่ตอนแรก มันก็คือ "ปีศาจ" ที่สวมหน้ากากเท่านั้น
ตั้งแต่ตอนมอ.1 เทอม 2 ฉันได้ถูกเพื่อนผู้หญิงในห้องเกลียดอย่างจัง
เกลียดทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ตอนแรกฉันคิดว่า เพราะฉันไปยุ่งกับเด็กผู้ชายคนนึง
เค้าก็เป็นคนที่นิสัยดี และเราก็สนิทกับเขามาก มากจนฉันเรียกเค้าได้ว่า"พี่"
และฉันสนิทใจกับเขามาก อาจโง่ถ้าบอกว่าให้เขา100% แต่มันเป็นเรื่องจริง
เพราะฉันมีปัญหา ฉันก็จะปรึกษาเขา
แต่ฉันก็ไม่คิดอะไรที่ใกล้เคียงกับคำว่า"ชอบ"หรือ"รัก"ในทางแฟนหรืออะไร
ฉันชอบพี่ในแบบพี่นั่นคือสิ่งที่เป็นมาตลอด
แต่จู่ๆ ตั้งแต่ปิดเทอมขึ้นมอ.2 เขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาไม่เหลือแม้แต่คำทักทายฉัน
แถมยังไปสนิทกับกลุ่มที่เกลียดฉัน
เรียกว่าถูกทิ้งมันก็ถูก จากคนที่สนิทกันเป็นเพียงแค่คนรู้จักในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
มันทำให้ฉันเสียใจ เสียใจมากๆ แต่ไม่พูดออกมา
คนที่ให้ใจ 100% เพื่อนที่ไว้ใจมากที่สุด กลับทำแบบนี้
บทเรียนบทแรก ....อย่าไว้ใจใครในโลกที่เห็นแก่ตัว
อย่า....ให้ใคร 100%
เมื่อเขาไม่สนิทกับฉัน ฉันก็รู้ว่ามีทั้งข้อดีและข้อเสีย
ข้อเสียก็คือ...เมื่อฉันเคย100กีบเขา เขาย่อมรู้ว่าฉันคิดยังไงกับกลุ่มนั้น
หากเขาพูด ฉันก็คงถูกเกลียดมากขึ้น เพราะคนที่ระบายความทุกข์นั้น หากกล่าวถึงบุคคลที่เกลียด
คงจะไม่ได้พูดชื่นชมคนนั้นหรอกนะ
แต่ข้อดี...พวกเขาได้ตัวมันไป
ฉันคงไม่ต้องถูกเกลียดตลอดเวลาแล้วล่ะ
(เพราะกลุ่มนั้นรู้สึกจะชอบไอผู้ชายคนนั้นทั้งกลุ่ม)
ตอนนั้นฉันคิดว่า ไม่แคร์ เพราะฉันก็มีเพื่อนในกลุ่มอยู่
เอิร์น ซาว พิม ไอซ์ เหวิน น้ำใส
อย่างน้อยพวกเขาก็ยังอยู่กับฉัน แม้จะถูกเกลียดไปด้วย...
ฉันมีเรื่องกับพวกนั้นหลายอย่าง ทั้งถูกยุ ถูกห้ามทั้งห้องยุ่งกับกลุ่มเรา
ถูกใส่ร้ายกับพวกรุ่นน้องว่าเราเป็นคนไม่ดี แรด ร่าน นิสัยชั่วเลว
ชอบทำเป็นพูดดี จริงๆโคตรตอแหล คิดว่าตัวเองสวย ตัวเองดี
ถามเพื่อนๆในกลุ่มฉัน...มันบอกว่า" เพราะแกชอบบอกว่า มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า
พวกนั้นเลยหมั่นไส้แก แล้วก็แกชอบไปเล่นกับเด็กผู้ชาย"
แต่ฉันจะช่วย มันผิดด้วยหรอ แค่ฉันถามว่ามีไรให้ช่วยไหม ผิดมากใช่ไหม
ฉันเล่นกับเด็กผู้ชายมันผิดมากหรอ แล้วพวกนั้นรู้ไหมว่าเด็กผู้ชายคนนั้นมันเป็นตุ๊ด
แล้วฉันก็ไม่ได้ใส่กระโปรงสั้นเหมือนพวกกลุ่มแกแถมผมก็ถูกระเบียบ
บทเรียนจากเพื่อน...ห้ามถามว่าให้ช่วยไหม เพราะเขาจะหมั่นไส้เหมือนเราเห็นเขาทำไม่ได้
บทเรียนจากเพื่อน...ห้ามไปคุยกับเด็กผู้ชาย
บทเรียนจากเพื่อน...ห้ามยุ่งกับน้องเทคคนอื่นที่ไม่ใช่น้องตัวเอง (น้องมายุ่งกับเราก่อนก็ห้าม)
บทเรียนจากเพื่อน...ทำตัวเด่นไม่ได้
ช่วงปลายเทอม1ได้เกิดเหตุการณ์ที่ฉันไม่คิดว่า สมองเด็กวิทย์-คณิตจะคิดทำแบบนี้
พวกนั้น ขยำงานฉันแล้วโยนทิ้งน้ำ
วันนั้นโทรศัพท์ฉันหาย(ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับพวกนั้นหรือเปล่า เพราะฉัน
ไม่เชื่ออีกต่อไปว่าพวกนั้นจะทำกิริยาแบบนี้ไม่ได้)
วันต่อมา...2วัน ฉันอ้วก ฉันร้องไห้ ไม่มีใครรู้ ยกเว้นคนในครอบครัว
แม่เราทนไม่ไหว จึงไปบอกครู ครูจึงให้เขียนใบขอโทษ
ซึ่งกว่าจะได้ก็ปาไปสัปดาห์อีกสัปดาห์ แล้วสิ่งที่เห็นคือ กระดาษยับๆ
กับตัวหนังสือลวก แถมเป็นภาษาฝรั่งเศสมั่วๆ
ดูก็รู้ว่าไม่เต็มใจ
บทเรียนจากเพื่อน....ห้ามให้เขาเห็นหน้าเพราะเขาจะหมั่นไส้
บทเรียนจากเพื่อน....ห้ามไปส่งครูประจำชั้นที่บ้าน แม้บ้านของครูและเราจะห่างกันเพียง
ซอยตรงข้าม
บทเรียนจากเพื่อน....ห้ามบอกครูแม้เราจะเสียใจปานใด
เมื่อวานนี้
ประกาศผลเรื่องงานรณรงค์
แล้วกลุ่มเราได้ที่1รองมาก็กลุ่มอีกกลุ่มแล้วกลุ่มมัน
มันก็ทำเสียงประชดว่ากลุ่มมันได้ที่สุดท้าย
มันไปขอดูคะแนนจากอาจารย์แล้วกลุ่มเราให้มันแค่86
เพราะรายงานมันมี 3 หน้า
มันโกรธแล้วก็สั่งให้คนทั้งห้องไม่พูดกลับเราและกลุ่มเรา
บทเรียนจากเพื่อน....ห้ามได้ที่หนึ่ง แล้วห้ามให้คะแนนพวกมันน้อย
สิ่งที่พูดไป มันอาจจะดูเลวร้าย....
แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่าคือ....
ที่ผ่านมา คนในกลุ่ม เพื่อนในกลุ่มไม่เคย ไม่เคยปกป้องเพิร์ลเลย
ไม่เคยเลยจริงๆ
เพิร์ลพยายามไม่คิดแล้วนะ
ทุกครั้ง มีเรื่อง เพิร์ลปกป้องมันจนโดนเอง
แต่มันกลับไม่ปกป้องเพิร์ลเลย
เสียใจ
แม้เพื่อนในกลุ่มจะไม่เกลียดเพิร์ล
แต่เพราะเป็น"เพื่อน"กัน ทำไมไม่ปกป้องล่ะ
เพิร์ลต้องการมากไปไหม
หากต้องการมากไป ก็ขอโทษ
แค่อยากให้....ปกป้องเราบ้าง ปกป้องเพื่อนอย่างเราบ้างจะได้ไหม....
ขอแค่นั้น....ไม่ได้หรอ
ตอนนี้ เพิร์ลอยากย้ายร.ร.มากๆ
เพิร์ลเหนื่อยที่จะต้องกลับมาบ้านร้องไห้ทุกวัน
เพิร์ลเหนื่อยที่ต้องยิ้ม หัวเราะ และทำตัวบ้าๆที่ร.ร.
เพืร์ลเหนื่อยทุกครั้งที่ได้ยินคำด่า แม้จะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ใจมันอยากร้องไห้จะเป็นจะตาย
เพิร์ลอาจผิด....เพียงแต่ไม่รู้
แต่ทำไมไม่บอกล่ะว่าผิดอะไร แล้วทำไมต้องมาเกลียดกันด้วย
หรือสิ่งที่เกิดขึ้น
อาจเป็นเพราะเพิร์ลคิดมาก
และอ่อนแอเกินไป....
ป.ล.พิมไป ร้องไห้ไป ฮ่าๆๆ...
